 |
| თამარი |
ის თურმე ქალაქ ბაზარში ცხოვრობდა და ატარებდა თავის წუთისოფელს ბედნიერებაში და კმაყოფლილი იყო თავისი ბედისა. იმის სასახლეს ეს ეკლეისაც შეადგენდა, რომელსაც მცხოვრებნი „ფერი –ყალას“ უწოდებენ. ის არასოდეს თურმე შინიდან კარში არ გამოდიოდა, რომ რა არის მეფეთა სილამაზის ხმა არ გაუგდონ, იმას არ ჰსურდა ქმრის შერთვა, რადგან იყო მეფე მამაცი, ჭკვიანი და ამაყი. მის სიმშვენიერეს, წარმოსადეგს და ალვის ხესავით წამოწკეპილს ტანს და მაღალს
მეფურს ჭკუა–გონებას თუმცა აენთო ყველა აღმოსავლეთის მეფეების გულში ცეცხლებრივი სიყვარული, მაგრამ ის მათდამი უგრძნობელი რჩებოდა. მათ ყურს არ ათხოვებდა, არაფრად აგდებდა. ყველასთვის უარის თქმამ მეფეები გააჯავრა, მაგრამ რადგან იცოდნენ ფერი ხანუმის სიმძლავრე, ამისთვის ვერა გაეწყოთ რა. ყველას მისი მტრობა ედოთ გულში, მაგრამ შიშით ომს ვერ უცხადებდნენ.
